Popularyzacja choinki
Choinki zyskały swoją popularność najpierw w krajach protestanckich, następnie pomału zwyczaj ten przejmował także kościół katolicki, rozpowszechniając go przede wszystkim na państwa północnej oraz środkowej europy. W wieku dziewiętnastym choinki zawitały między innymi na wyspy brytyjskie oraz do Francji, a w kilkanaście lat później były już powszechnym widokiem w krajach europy południowej. Od tego momentu jest to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symbolów okresu bożonarodzeniowego. Do Polski choinki zostały przyniesione wraz z niemieckimi protestantami, co miało miejsce na przełomie osiemnastego oraz dziewiętnastego wieku (w czasie tym polska znajdowała się pod zaborami). Na samym początku zwyczaj strojenia choinek popularny był tylko w miastach. Dopiero z tychże ośrodków miejskich zwyczaj ten zaczął przenosić się na wsie i wypierać jedną z tradycyjnych polskich ozdób jaką była tak zwana podłaźniczka i jednocześnie zastępować stary słowiański zwyczaj strojenia snopów zboża. Sama podłaźniczka natomiast to czubek drzewa iglastego, który wieszało się pod sufitem – miał on stanowić ozdobę w czasie okresu Bożego Narodzenia. Tego rodzaju ozdoby wiązały się z tradycjami ludowymi i pogańskimi, które dotyczyły kultu wiecznie zielonego drzewka, z resztą sama choinka w późniejszym okresie także posiadała taki wydźwięk.