Pochodzenie zwyczaju
W bardzo wielu kulturach drzewka, przede wszystkim te iglaste, uważane były już od wieków za symbol życia oraz odrodzenia. Oprócz tego w niektórych z kultur przypisuje im się rolę trwałości i płodności. Drzewka iglaste w swojej bożonarodzeniowej formie pojawiać zaczęły się w wieku szesnastym, jednak opierając się o fakty historyczne można wywnioskować, że już wcześniej występowały one jako rajskie drzewa dobra i zła, gdzie odgrywały ważną rolę w wystawianych misteriach dotyczących pierwszych ludzi i ich wygnania z raju, które inscenizowane były rok rocznie w wigilię świąt bożonarodzeniowych. Związek ten oczywiście będzie bardzo luźnym i trudnym do konkretniejszego ustalenia, podobnie jak odwoływanie się przy tradycji choinek do drzewa z krzyża, na którym umarł Jezus (jak głosi legenda miało ono być zrobione z desek pochodzących z rajskiego drzewa życia). Także w Biblii znaleźć będziemy mogli kilka nawiązań do drzewek bożonarodzeniowych, a szczególnym przykładem mogą być niektóre z fragmentów znajdujących się w księdze proroka Izajasza. Miejscem narodzenia się choinkowych tradycji jest jedna z krain francuskich, a dokładniej mówiąc Alzacja, gdzie drzewka te strojono w kolorowe ścinki papierów oraz jabłka, gdzie te drugie miały nawiązywać do owoców z rajskiego drzewa. Wielkimi zwolennikami zwyczaju strojenia choinki byli między innymi Marcin Luter i inni propagatorzy odłamów chrześcijańskich, którzy wychwalali przeżywanie świąt w zaciszu własnego domu. Choinki bardzo szybko zyskały więc na popularności w protestanckich częściach kontynentu europejskiego.